Piwejang Bung Karno: Papagon Jeung Jati Diri


 

Piwejang Bung Karno: Papagon Jeung Jati Diri

“Mun anjeun Islam, ulah jadi urang Arab. Mun anjeun Hindu, ulah jadi urang India. Jadi urang Indonesia nu Islam. Jadi urang Indonesia nu Hindu.”
(Bung Karno)

1. Jati diri lain kudu leungit ku ageman.
Ageman téh jalan pikeun nyambung ka Nu Maha Kawasa. Tapi jati diri bangsa téh kudu tetep, henteu jadi bayangan bangsa séjén. Sunda, Jawa, Bali, Dayak, Bugis — sagalana bisa ngibing dina irama rasa spiritual, tanpa leungitkeun akar rahsa.

2. Bung Karno ngajarkeun: Ulah leungit rasa.
Islam, Hindu, Kristen, Budha, sagalana datangna ti luar, tapi rasa kabangsaan jeung kabudayaan urang kudu ngajantenkeun éta ageman ngarasa lokal, nyurup kana taneuh jeung lemah batin nusantara.

3. Ulah mung ngaganti baju, tapi kosong jero.
Mun nyekel Islam, ulah jadi Arab sapenuhna, sabab urang lain hirup di gurun. Mun Hindu, ulah poho kana leuweung, gunung, jeung roh karuhun. Ageman téh kudu nyurup, henteu ngaleungitkeun nu geus aya.

4. Rasa kaagamaan kudu manusa jati.
Jadi urang Sunda nu nyunda. Urang Jawa nu njawani. Urang Indonesia nu mibanda rasa kana lemah cai jeung karuhun. Ku kituna ajaran spiritual kudu nyambung jeung kearifan lokal. Di dieu tempat ngasupan ruh sajati.


Pupuh Agung: Jati Diri Nusantara

(Dangdanggula)
Mun Islam ulah nyarua Arab,
Hirup Sunda kudu nyunda,
Teu kudu maksa ngaleungitkeun,
Rasa tanah tur kabudayaan,
Jati diri kudu jaga,
Ulah leungit ku angin,
Ageman téh sarana,
Nepi ka Nur Ilahi,
Tapi rasa jeung basa kudu mulya,
Supaya karuhun reujeung bumi,
Tetep nyambung bagja rasa.

(Sinom)
Naha kudu ngaganti kulit,
Mun jero batin tetep keneh ngora,
Mun jadi Hindu, jadi India?
Mun jadi Islam, Arab sagalana?
Kapan urang téh nyangray rasa,
Nu asalna ti lembur,
Ti gunung, leuweung, jeung ciptaan Gusti,
Rasa karuhun masih ngalayang,
Ngajarkeun: Jati lain ngaku-ngaku.

(Kinanti)
Mun manusa leungit rasa,
Taya deui nu bisa ngajaga,
Ageman henteu salahna,
Tapi palebah ngajalankeunana,
Kudu jeung rasa karuhun,
Jeung rasa lemah Sunda.


Kidung Buyut: Ulah Leungit Rasa

(1)
Ulah jadi Arab mun Islam,
Ulah jadi India mun Hindu,
Jati diri tong leungit,
Ku ngagem nu datang ti jauh.
Urang Sunda téh kudu nyunda,
Ngabekelan rasa, basa, jeung lemah,
Sagala kudu nyurup rasa,
Henteu nyontoh buta-buta.

(2)
Ageman téh jalan panyangcang,
Tapi rasa kudu cicing di leuweung,
Mun leungit rasa asal muasal,
Taya deui salin kosong.
Kudu nyambung jeung karuhun,
Kudu nyambung jeung lalakon tanah,
Ku rasa nu tulus tur sajati,
Tepi ka Gusti nu sajati.

(3)
Bung Karno nyarita jero,
Taya bangsa nu gedé tanpa rasa,
Nagara nu leungit akar,
Ngalayang saperti hulang.
Ageman tanpa rasa tanah,
Bagja tanpa rasa karuhun,
Teu ngajanggelek, teu nyambung,
Ngan ngagurilap luar hungkul.

(4)
Jati diri téh pangaji,
Teu dijual, teu disewa,
Sunda téh jalan rasa,
Taya musuh salian ti poho.
Nu nyunda, nyunda kalawan lampah,
Nu nyekel Islam, nyekel rasa,
Nu nganut Hindu, nyekel cipta,
Tapi kabeh balik ka rasa Sunda.


Komentar

Posting Komentar

Postingan populer dari blog ini

RATU ADIL TELAH TIBA

Gambar
Mitologi Ratu Adil téh mangrupa bagian tina wawacan karuhun Nusantara, utamana di Tatar Sunda jeung Jawa, nu pinuh ku simbolisme spiritual, harapan sosial, jeung kabangkitan rasa rahayat. Ieu tokoh lain sakadar raja fisik , tapi lambang kawijakan suci nu bakal mucunghul dina jaman karuksakan pikeun: Ngahapus kalaliman Mere adil ka rahayat Ngabalikeun rasa kana jati Nyambungkeun deui alam jeung manusa Sumber jeung Lambang Ratu Adil Jayabaya – Ramalan ti Raja Kediri, nyebut Ratu Adil bakal mucunghul dina jaman kacau, kalayan: "Berbaju besi, bersorban cahya" "Taya rasa kapikiran pribadi" "Ngabela nu leutik, ngaleungitkeun nu jahat" Sunda – Aya tokoh mirip Ratu Adil dina bayang Pajajaran: Digambarkeun salaku titisan Siliwangi atawa Prabu Wangi Mawa "Wangsit Siliwangi" Ngariksa bumi Pasundan, ngariksa rasa Mistis – Ratu Adil téh henteu sok hadir fisik , tapi bisa: Muncul dina rasa, ajaran, jejak s...
Baca selengkapnya

Sora Tina Jero: Ngadengekeun Nu Moal Kadéngé

Gambar
 Sora Tina Jero: Ngadengekeun Nu Moal Kadéngé Ku: Gigin Ginanjar – Sang Jalan Tunggal Lamun dunya geus pinuh ku sora, kadang nu leuwih penting téh lain nambah sora, tapi ngadengekeun nu henteu kadéngé. Eta sora téh disebut ku karuhun urang: "Sora tina jero." Sora nu henteu kaluar tina lambé, henteu kadéngé ku ceuli, tapi ngageremkeun rasa jeung nyurahan lampah. Dina ajaran Sang Jalan Tunggal, sora tina jero téh nyaéta petunjuk nu jembar tapi leuleus, sinyal batin ti Nu Maha Kawasa. Tapi naha seueur urang nu teu bisa ngadenge éta sora? Sabab Manusa Teu Nyaah Ka Jempling Manusa kiwari senang pisan ku rame: berita, sora gawé, sora pikiran sorangan. Sora tina jero teu bisa nyelap mun jero awakna pinuh ku kasieun, kahayang, kabodoan, jeung kabisingan. "Sora tina jero henteu nyurak, tapi ngajak. Henteu maksa, tapi masihan. Nu narima, nya éta nu nyaah ka jempling." Sora Eta Bisa Datang Kapan Wae Nalika anjeun eureun jeung ngarasakeun napas, Nalika anjeun nyawang langit tan...
Baca selengkapnya

Nu dakwah kari ngoronyohna

Gambar
  Pupuh Raray Dua Nu ngaji kari babaungna, Nu dakwah kari ngoronyohna, Jangji mung sakilat lambe, Tapi haténa tara nyampe. Ngabongkar dosa batur, Padahal sorangan najan murag leungit ku kabut. Kajahatan beuki riyab, Sagala diadumanis ku jubah, Nu pake sorban seuri bengkah, Padahal palakna geumpeur ngarah. Taya deui nu dipuja, Kajaba rasa sorangan jeung ego nu gede ka langit. “Ulah milari Gusti dina sora nu tarik, Anjeun nyumput di jero nu jempling, Teu nyaring, teu ngagero, Tapi nyusup kana rasa nu ikhlas tur leuleus.” Nu baralik ka rasa leutik, Nu henteu sidik tapi tulus, Nu henteu adigung, Tapi nyumput dina lampah sapopoé, Nya éta nu sabenerna Taya nu nyarita tapi nyambung ka Gusti.
Baca selengkapnya