Pupuh Leuleus Ka Nu Nyorang Jalan

 


Pupuh Leuleus Ka Nu Nyorang Jalan

Mun leumpang ulah ngagebeg,
Sanajan jalan pinuh kabut,
Langit téh tara ngajedog,
Sagala bakal ngahiang kana surup.
Ngan rasa leutik nu suci,
Anu bisa nyorang jalan nu sepi.

Ulah hayang kaharti ku sakumna,
Nu ngarti téh nu geus nyorang jeung nyorang deui,
Ulah nyebutkeun sagalana,
Sabab anu jero mah teu butuh disareurian.
Cukup tatapan jeung napas nu teuleum,
Tanda nu satia kana rasa.

“Ulah ngudag kasohor dina laku,
Sabab Gusti moal nyieun panggung,
Tapi nyieun jempling pikeun nyampak.”

Salian rasa, teu aya nu salametkeun,
Harta bakal leungit, rupa bakal leungit,
Tapi rasa nu suci bakal ngagurat,
Di langit batin jeung tanah pangeling-eling.
Jadi manusa leuleus,
Nya éta pangageungna jalan.


Komentar

Postingan populer dari blog ini

RATU ADIL TELAH TIBA

Sora Tina Jero: Ngadengekeun Nu Moal Kadéngé

Nu dakwah kari ngoronyohna