Sang Jalan Tunggal

Kidung Hurip Jati Hurip lain saukur napas, tapi seuneu nu nyala dina jero hate, taya sora tapi nyambung kana sagalana, taya warna tapi nya jadi warna sagalana. Nu hurip teu salalawasna kasampak, sabab manehna nyumput dina jempling, ngarandeg dina sujud, ngapung dina rasa, ngalir dina lampah, leungit dina keikhlasan. Jalma nu hurip, nyaho kana lemahna, tapi henteu ngagali jero sangkan nyerang batur, manehna ngahuripkeun sanubari, ngahuripkeun alam, ngahuripkeun rasa asih ka sagalana. Hurip teh jembarna rasa, nu nyangking hirup kana harti sejati, sabab hirup bisa leungit, tapi hurip, lamun geus nyambung jeung nu Maha, moal sirna sanajan raga ancur. RAJAH HURIP JATI RAJAH HURIP Tina Cahaya Nu Moal Pareum Hurip téh seuneu nu nyumput Teu ngaduruk, tapi nyeungitkeun Teu kaciri, tapi ngahirupan Teu katingali, tapi nyambung ka Sagala Hirup tanpa hurip, kosong Hurip tanpa rasa, ruksak Hurip kudu ditataan ku sepi Dihirupan ku ikhlas Diarahkeu...

  TIKBALEK: LEUWIH BANGGA KU NU DEUNGEUN TIBAT KU LELUHUR SORANGAN" "Dunya jadi sabalikna. Nu kudu jadi puseur, dijieun pinggiran. Nu asalna ti jero, diganti ku nu ngalayang. Nu murni ti rahim tanah, dirempak ku rupa-rupa ngaran Arab, Yaman, asing." I. Teu Ngarasa Batur Di Imah Sorangan Loba nu ngarasa bangga maké budaya deungeun: ngaran diganti sandang ditukar agama dijieun dalih nyungkal karuhun Tapi sanggeus nyungkal, naha kahirupan jadi lewih rahayu? Atanapi leungit jati diri? II. Budaya Sunda Murni Teu Anti Nu Lain Budaya Sunda téh leuleus, méré tempat, tapi lain hartina kudu ngorbankeun diri. Sunda teu nolak Arab, tapi henteu kudu leungit Sunda. “Teu kabina-bina ku luluhur deungeun, nepi ka mopohokeun getih sorangan.” III. Leluhur Henteu Kudu Disumputkeun Aya nu nyebut karuhun Sunda téh kafir, padahal: "Ti suku Sunda datang galur kahadéan, ngalalana teu make kekerasan, ngadidik ku rasa, henteu ku pedang." ...

  Pupuh Ginjal Jeung Gawayan Loba jalma nyulik ginjal, ngajebak ku iming pagawean, panon nu murangkalih miskin, ngalayang dina embung lapar, dibejaan ieu jalan selamet... Tapi salamet teh ukur cangkang, jero na digugurkeun, awak dijieun komoditi, haté dihijikeun jeung rasa hina, sabab hirupna disamun ku janji bohongan. Dunya ayeuna teu salamet ku doa hungkul, tapi ku eling jeung waspada, sabab nu datang ngaku malaikat, bisa jadi rajapati kalawan lisensi, jeung nu miskin jadi mangsa nu sah. Ulah gampang gumbira ku pangharepan nu teu karasa, sabab nu ngaku nyalametkeun, bisa jadi nu ngoyagkeun tanah tapak hirup urang.

                   Pupuh Agung: Peupeujeuh Buyut Peupeujeuh buyut ka anak incu, ulah leungit kana galur rasa, bisi labuh ku laku, runtag ku ahlak, hirup sakama-kama ngan lalaju hawa nafsuna. Nafsu nu matak kaduhung, awak nu katempuhan balukarna, haté jadi legang, rasa jadi ngambang, hirup ngembat taya arah tur kabuyutan. Teu kaharti deui kana tapak laku, henteu nyaho deui asal mula, nu karuhun luhung, dikantunkeun leungit, nu kumawasa ka dirina téh jadi hawa jahatna. Mangka geura hudang, tur dadarkeun rasa di jero sepi, sabab hirup nu sajati, lain sakadar ngora jeung boga, tapi sanggup nampa tur nyangreud rasa kabeneran.   Pupuh Agung: Peupeujeuh Buyut (Bagian 2) Anaking, ulah beunang kasurupan, ku kilap dunya nu kagoda panon, sabab emas nu ngagurilap, sok nutupan kahadean sajati, jeung ngakeueum rasa nu saleresna suci. Buyut ngelingkeun ku seuneu asih, supaya jalan nu ditapakan henteu leump...

Kidung Sindiran: "Sirik Pidik Dudupak" Sirik ngagurat dina panon, Pidik na haté teu wani béja, Jail jeung kaniaya kasarna di lénsa, Iren-iren nyaru sapagodos... Panastren nu dibalung batur, Dudupak manéhna nu boga dosa, Rurumpak taya rasa, Tapi ngajerit waktu waktu muragna datang... "Ari hirup teu dipaké mikanyaah, moal aya kabagjaan sanajan sagala ditumpuk. Anjeun ngagulikeun laku, manéh sorangan nu bakal kapukul." Makna Filosofis: Sirik, pidik : perlambang kabencian jero nu disimpen. Jail, kaniaya : lampah kasar nu ditepikeun sacara halus. Iren, panastren : nguping, nyasarkeun, atawa nyieun kabingungan. Dudupak, rurumpak : ngalanggar jeung ngaruksak tanpa tanggung jawab.

  Pupuh Leuleus Ka Nu Nyorang Jalan Mun leumpang ulah ngagebeg, Sanajan jalan pinuh kabut, Langit téh tara ngajedog, Sagala bakal ngahiang kana surup. Ngan rasa leutik nu suci, Anu bisa nyorang jalan nu sepi. Ulah hayang kaharti ku sakumna, Nu ngarti téh nu geus nyorang jeung nyorang deui, Ulah nyebutkeun sagalana, Sabab anu jero mah teu butuh disareurian. Cukup tatapan jeung napas nu teuleum, Tanda nu satia kana rasa. “Ulah ngudag kasohor dina laku, Sabab Gusti moal nyieun panggung, Tapi nyieun jempling pikeun nyampak.” Salian rasa, teu aya nu salametkeun, Harta bakal leungit, rupa bakal leungit, Tapi rasa nu suci bakal ngagurat, Di langit batin jeung tanah pangeling-eling. Jadi manusa leuleus, Nya éta pangageungna jalan.

 **Pupuh Nu Sok Manggih Rasa** **Sok manggih rasa,   Tapi ngan ukur dina lalakon wayang,   Dina kitab nu dibaca bari teu dirasa,   Dina panggung nu pinuh cipta,   Tapi lampahna tara ka jero.** **Rasa jadi komoditi,   Dijieun caption pikeun kasohor,   Dijieun judul pikeun dagang rasa,   Dina unggal sora aya sponsor,   Tapi teu aya nu neuleuman jempling.** > *“Caina rasa geus disaruakeun jeung keringat,   > Teu ngahudang, ngan ngageunjleung,   > Kudu digali deui ku nu masih inget   > Kumaha rasa téh henteu saling tanding.”* **Nu sok manggih rasa,   Teu kudu loba omong,   Nyaeta nu nyiram laleur teu ku semprotan,   Tapi ku seungit nu lembut,   Nyaeta nu ngajarkeun hirup   Taya deui kecap,   Ngan dina saung jeung nyawah rasa.** --- @sorotan semua orang #Pengikut